私はあなたに友達になるね。[ Lღve ]

 

 

แม้เรื่องราวระหว่างผมกะเป้จะจบไปแล้ว

แต่บางทีมันก้อทำให้ผมได้คิดถึง

ความรักของคนเรานั้นมีหลายแบบ ผมไม่รู้หรอกว่า สำหรับของผมนั้น

เป็นเรื่องราวที่มีความสุข หรือ เศร้ากันแน่

บางสิ่งบางอย่างที่เกิดขึ้น บางเรื่องก้อน่าจดจำ บางเรื่องก้ออยากจะลืม

คงถึงเวลาเสียที ที่ผมควรจะทิ้งอดีตไว้ข้างหลัง

ที่ทำได้ก้อเพียง นึกถึงเรื่องราวดีๆ ระหว่างผมกะเธอไว้ในความฝัน

 

 

เมื่อไม่นานมานี้ผมได้เกิดนึกอะไรแปลกๆ

ลอง Search หาชื่อของเธอ ( เป้ ) ดู เพื่ออยากจะรู้ว่าตอนนี้เธอเป็นไงบ้าง

 

ผมกดชื่อของเธอลงไป แต่มันไม่มีในระบบ

ผมเลยพิมพ์ชื่อเล่นแล้วก้อนามสกุลลงไปด้วยเผื่อว่าจามี

ปรากฏว่าผมเจอชื่อ คนคนนึงซึ่งมีชื่อเล่นและนามสกุลเหมือนเธอ

 

ตอนแรกไม่คิดว่าจะเป็นเป้

พอผมกดเข้าไป

ผมกลับไปเจอเธอในงานแต่งงานระหว่างเธอกับนักบิน

 

นี่มันเป็นเรื่องจริงหรือนี่ ???

 

ทำให้ผมแปลกใจมากๆ

เธอนั้นเป็นแอร์โฮสเตสการบินไทย

หน้าตาของเธอนั้นผมจำได้ดีเลย เพียงแต่ไม่คิดว่าจามาเจอเธอในงานแบบนี้

และเจ้าบ่าวก้อเป็นนักบิน

คนที่เธอเล่าให้ผมฟังเป็นประจำว่า

กำลังตามจีบเธอหลังจากผมและเป้เริ่มห่างกัน

 

 

ทิ้งไว้เพียงคำถาม

 

เพราะอะไร ? ? ? ? ? ? ?

 

 

 

นี่คือภาพของ เป้ กะ พระเอกนักบินตัวจริงของเธอ
ในงานวิวาห์อันแสนชื่นมื่น

แม้ฉากสุดท้าย ผมและเธอจาไม่ได้อยู่ด้วยกัน

แต่ความทรงจำดีดียังคงมีอยู่เหมือนเดิม


 

ขออวยพรให้  น้องเป้ มีครอบครัวที่อบอุ่น ... รักกันตลอดไป...

 

 

 

 

            หลังจากประสบความสำเร็จอย่างล้นหลามกับยอดจำหน่าย 3 copy  ( มีคนดู 3 คน )  จาหวายมะเนี่ย

และนี่คือมหากาพย์รื่องสั้นภาคต่อของนิยายรักสุดคลาสสิคของผมที่จะถูกขับกล่อมมาให้ท่านผู้ชมทางบ้านได้อ่านกันฟรีๆ อิอิ

 

 

ความเดิมตอนที่แล้ว     พระเอกอย่างผมโดนอาจารย์และเพื่อนๆ พากันขำ หน้าแตกหมอไม่รับเย็บ

ผมก็เรียกสาวผู้โชคดีจากทางบ้านขึ้นมา 1 คน เธอเป็นเด็กมนุษศาสตร์ การโรงแรม

เธอชื่อเป้

ขาว สวย หมวย เซ็กส์ ตรงสเป๊กทุกอย่าง

วินาทีนั้น หัวใจผมเต้นไม่เป็นจังหวะ มันเต้นๆหยุดๆ 

 หยุด หยุด หยุดความรัก หยุดอยู่ตรงนี้ แม้ว่าใครจาดีสักแค่ไหน

เธอดูท่าทางเขินอายมากที่ถูกเรียกออกมา แต่เธอจะรู้ไหมล่ะนี่แหละคือ ประกาศิตแห่งสวรรค์ เอิ๊ก

และผมก้อเริ่มด้วยคำถาม

ชื่ออะไรครับ ?

เป้ค่ะ

ผมชื่อต้นนะครับ

( โหย ชื่อน่าพกพาพิงๆ )

เรียนคณะไรครับ ?

มนุษศาสตร์ค่ะ 

ช่วยนิยามความหมายของคำว่า " ความรัก " หน่อยได้ไม๊ครับ ?

ความรักคือความเข้าใจกันค่ะ (ผมก้อเข้าใจคุณอยู่นี่ไงล่ะ อิอิ)

มองอะไรครับ เดี๋ยวเหอะ เดี๋ยวก้อปาด้วยเบอร์โทรเลยนิ   

 (แล้วเธอก้ออาย)  ...

แน่ะ หันข้างให้ผมทำไม ผมไม่อยากรักคุณข้างเดียวนะ  

~ o ฮากันทั้งห้อง o ~

ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ

นั่นเป็นจุดเริ่มต้นของความประทับใจของผม

แต่สำหรับเธอไม่รู้ว่ามันจะเป็นความประทับใจ หรือว่า " ฝันร้าย "

หลังเลิกคลาสไอเก้เพื่อนผมแนะนำผมให้รู้จักกับเธอ

โอกาสช่างเป็นใจอะไรแบบนี้

เธอยิ้มให้ผมด้วย   

ไอเก้เพื่อนผมจัดการขอเบอร์เธอให้ผมทันที

เธอได้แต่ยืนยิ้มๆ และก้อจากไป

 

 

ไอเก้เพื่อนผมมันก้อไปหาเบอร์เธอมาจนได้

แต่ผมกลับรู้สึกว่า ถ้าเค้าไม่เต็มใจให้ ผมเองก็ไม่ควรไปตอแยกับเค้า

พระเอ๊ก พระเอก

 

อาทิตย์นึงผ่านไป

มันเป็นเวลา 21.00 น.

เสียงโทรศัพท์มือถือผมดังขึ้น ผมเอื้อมมือหยิบมันขึ้นมาดู

"  1  Missed Call  "

มันขึ้นเบอร์ของเธอ ผมเองก็งง แต่ก็ยังไม่โทรกลับไป

miss แปลว่า คิดถึง  call แปลว่า โทร  นั่นแปลว่า เธอโทรมาเพราะคิดถึงแน่ๆ อิอิอิ

สักพักผมก็โทรไปหาไอเก้ ( เบอร์บ้าน )

เฮ้ย เป้ ยิงมาว่ะ ไอเก้ ทำไงดีวะ 

มึงก้อโทรกลับไปดิ

เฮ้ย กรุไม่กล้าว่ะ ไม่รุจาคุยไรกะเค้า  หัวใจกรุลงไปอยู่ใต้ตาตุ่มแระ

มึงจาอายอะไร เค้าโทรมาแล้ว มึงก้อคุยกะเค้าสิ

เออ ๆ กรุจาพยายาม

จีบให้ได้นะเว้ย

โธ่ อย่างกรุหรอ ไม่ถึงอาทิตย์หรอก ( คุยโม้เรย )  

 

แต่หารู้ไม่ ขณะที่ผมโทรไปหาไอเก้นั้น เธอคุยกะไอเก้อยู่

แล้วไอเก้มันก้อดีมาก จัดการเปิด เสียงมือถือให้เธอได้ยินด้วย

แต่ผมเองไม่รู้ถึงความหายนะที่กำลังจาเกิดขึ้น

 

เธอยิงมาอีกที

ผมโทรกลับไป พร้อมกับดับไฟในห้องและแอร์ เพราะมันมีผลต่อระดับความดันในเลือดของผม

 

ฮัลโหล  

เอ่อ... เป้โทรมาหรือป่าวครับ  

อ๋อ ..จาโทรหาเพื่อนอ่ะ พอดีกดเบอร์ผิด

 ( เวง ) ...

เอ่อ งั้นเราไม่รบกวนแระนะ

นี่ เดี๋ยวก่อน โทรมาแล้ว ไม่คิดจาคุยอะไรเลยหรอ

 ( ทำไงดีวะเนี่ยกรุ )

เป้ เธอชื่อไรอ่ะ ( ถามไปได้ไงวะ )

ก้อชื่อ เป้น่ะสิ

( ไมกรุถามแบบนี้วะ )

ระบบทางเดินหายใจเริ่มติดขัด กรุตายแน่

แล้วเป้เรียนที่ไหนอ่ะ

( เวง นี่กรุเป็นอะไรเนี่ย )

อ้าว ก้อเรียน ม.กรุงเทพน่ะสิ 555 ถามได้

เออ มะกี๊ต้นโทรหาเก้หรอ

 อ๋อ .. อืม ใช่ เป้รู้ได้ไงอ่ะ

ก้อตอนต้นโทรมา เราก็ฟังเสียงเธอคุยกะเก้อยู่อ่ะ

 ( เวง ตายแล้ว )

หวัใจตกไปอยู่ใต้ตาตุ่มเรยหรอ

เฮ้ย ตายแล้ว

เราอ่ะนะ ไม่จีบง่ายขนาดนั้นหรอกนะ

 พูดไม่ออกเลยกรุ

คืนนั้นเราก้อคุยกันจนดึก

 

ถึงมันจาเป็นการเริ่มต้นที่ออกจาไม่ได้เรื่องไปสักหน่อย แต่ก้อดีกว่าการที่จาผ่านไปเฉยๆ โดยที่ไม่ทำไรเลยน่ะ

นิยายรักภาค ตอนที่ 2  ของ  Love story in BU  ก็จบไว้เพียงเท่านี้

ท่านผู้ชมทางบ้านโปรดติดตามต่อ ตอนที่ 3 ได้ใหม่ ถ้าวันไหนว่างๆนะ 555+

 

หวังว่าจามีคนดูเกิน 3 คนนะ พับผ่าสิ  555+

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                ผมยังจำวันนั้นได้ดี  ...

 

 

 

                 

 

 

                        ว่าผมชอบ ผู้หญิงคนนึง...
แน่นอนผมจะไม่ลงชื่อ นามสกุลใคร เพราะงั้น ผมจะแทนที่เธอคนนั้นชื่อ "น้องเป้"(ใบล่าสุด)

เธออยู่ต่างคณะกับผม  ตามประสาชายหนุ่มจะจบมิจบแหละ ที่วันๆเอาแต่กลิ้งไปกลิ้งมา
ทำตัวแมวๆ ไปวันๆ 

 

วันนั้นเป็นวันแรกที่ผมได้เข้าเรียนร่วมกับเด็กมนุษยาสตร์  อิอิ และแน่นอนเดกมนุษย์นั้นความงาม

ไม่เป็นสองรองใครในยุทธภาพแน่นอน

 

ผมเข้าเรียนกะไอต้น เพื่อนซี้ที่ติดสอยห้อยตามกันมาตั้งแต่ขึ้นปี 2 และวิชานี้เราก้อมาร่วมหัวจมท้ายกันอีก

เหตุเพราะมัน กะ ผมลงเรียนไม่ทันเพื่อนในเทอมที่แล้ว (แต่ก้อดี ได้มาอยู่กะฉาวๆมนุษ อิอิ )

 

ผมกะมันนั่งอยู่หลังห้อง โดยไม่ทันรู้ว่า ที่นั่งตรงนั้น คือจุดที่ผมจะโดนกามเทพแผลงศรเข้าอย่างจัง  ถุย จาอ้วก

 555+ 

 

พออาจารย์เริ่มสอน แกก้อให้นักศึกษาทำไรแปลกๆ โดยให้แต่ละคนเขียนชื่อตัวเอง และให้นิยามคำว่า "รัก"

และไอผมมันก้อความคิดทะลึ่ง ๆ บรรยายไปแบบกวนๆ แล้วก้อเอาไปส่งอาจารย์ พร้อมกะหน้าตาของตัวเอง

 

พออาจารย์ได้ครบ ก้อ เอาไปแจกนักศึกษาแต่ละคนแบบสุ่มๆ ผมก้อหยิบได้ชื่อ ผุหยิงคนนึง เธอชื่อ เป้(ชื่อเล่น)

เธอวาดหน้าตาเธอ ตลกมาก หัวโต ตาก้อตี่ ผมยังคิดว่า เจ้าของคงท่าทางจะขาดสารอาหารแน่ๆ โดยเฉพาะนิยามความรัก

เธอ โอโหว "  1 สิ่งมีค่า ของชีวิตฉันที่พยุงและโอบกอดฉันด้วยความรักและความเข้าใจ "  ต่างกับนิยามของผมโดยสิ้นเชิง

 

ผมคิดโดยทันใด ยัยนี่ ท่าจะละครมากๆ สงสัยจาบ้าละครเกาหลีแหงๆ และอาจารย์ก้อเริ่มเรียกชื่อผู้โชคดีจากทางบ้าน

โดยเริ่มที่ชายคนนึง เค้าลุกขึ้นและเริ่มอ่านนิยามที่เขียนลงในกระดาษใบน้อย ว่าที่เค้าได้นั้นเป็นของชายที่ชื่อ

 

    "  อธิพันธุ์  " ผมตกตะลึงในทันใด และอาจารย์ได้เรียกผมออกมาหน้าห้อง และให้กล่าวคำทักทายแก่เพื่อนที่

ได้กระดาษใบน้อยของผม  ผมล่ะซึ้ง ยังกะนางสาวไทยได้รับรางวัล  และอาจารย์ก้อบอกให้ชายคนนั้น กล่าวคำนิยามความรักของ

ผมที่ได้เขียนไว้ในกระดาษนั้น ผมได้แต่ภาวณาให้มันไม่พูดถึงสิ่งที่ผมเขียน แต่มันหากลับเป็นเช่นนั้นไม่

 

   " นิยามความรักของผมน่ะหรอ มันจาไปยากส์อาราย ที่ใดมีรัก ที่นั่นมี sex และที่ใดมี sex ที่นั่นก้อต้องมีผมอ่าจิ อิอิ "

มันพูดเหมือนกับที่ผมเขียนไม่มีขาดไม่มีเกินเลย ขอบคุณมันจริงๆ ที่กลั่นความรุสึกของผมออกมาได้อย่างน่าประทับใจ

 

บรรยากากาศภายในห้อง ทุกคนหันขวับมาที่ผม สายตาที่ดูถูก เหยียดหยาม รังเกียด สมเพช นับร้อยๆคู่  อยากอธิบาย

แต่คำอธิบายผมคงไม่ประทับใจเท่าที่ไอผุชายนั่นพูดออกมาได้ดีเท่า  ผมหันไปมองมัน มันหันมาทางผมและแสยะยิ้ม

แบบ "ไม่เป็นไร กรุจัดให้"

 

และอาจารย์ก้อให้ผมอธิบายถึงศาสตร์ของความรู้แขนงใหม่ของผม   ผมก้อว่าไป " ทุกอย่างเป็นเหตุและผลทาง

วิทยาศาสตร์ครับ เพื่อนๆ และอาจารย์ทุกคน สุนัขจะมีไรกัน มันก้อต้องมาจากแรงจูงใจทางอารมณ์ และ กฎเกณฑ์ทางธรรม

ชาติลงโทษ ไม่มีผู้ใดฝ่าฝืนไปได้ อัลเบิร์ต  ไอน์สไตน์กล่าวไว้ ครับในทฤษฎีสัมพันธภาพ  "  (  เกี่ยวห่าไรกันวะ )

 

เพื่อนๆ และอาจารย์พูดไม่ออก ได้แต่ขำ

 

 เด๋วมาเขียนต่อ ไปอาบน้ำก่อน  อิอิ

 

 

        
ไออุ่นของคำบางคำที่ได้รับ

แม้เป็นเพียงแค่คำสั้น - สั้น

แต่มันสร้างกำลังให้ได้มากเหลือเกิน

และมันมีค่ามากพอที่เขาจะอยู่เพื่อเราได้...



แต่อยากให้เธอเข้าใจไว้ว่า...

"ท้องฟ้า"...ไม่อาจมืดมิดตามใจใครได้
"ก้อนเมฆ"...ไม่อาจให้ฝนตกตามใจใครได้
"พระอาทิตย์"...ไม่อาจหยุดเปล่งแสงตามใจใครได้
"พระจันทร์"...ไม่อาจเต็มดวงตามใจใครได้
ฉันเอง...ก็ไม่อาจรักเธอได้ตามใจเธอได้เช่นกัน

...

ไม่แน่...ถ้าเธอรอสักวัน

หากถึงตอนเย็น...เราอาจเห็นท้องฟ้าเริ่มมืด
หากถึงฤดูฝน...เราอาจเล่นน้ำฝนได้อย่างใจ
หากถึงวันเกิดสุริยุปราคา...เราอาจไม่ได้เห็นแสงอาทิตย์
หากถึงวันขึ้น 15 ค่ำ...เราอาจเห็นพระจันทร์เต็มดวง ดวงเบ้อเริ่ม!




หากถึงวันนั้น...สักวัน..."ฉันจะรักเธอดีไหม?"

           

 

 

 

        

          SomeThing AbouT mY LiFe

 

 

                  ความสุข  ?   ความสุข   ?    ความสุข 

 

              

                   ความรัก  ?   ความรัก  ?  ความรัก   ?    ความรัก   ? 

 

 

               

                 มิตรภาพ    มิตรภาพ 

 

 

 

                 อยากกลับไปรู้สึกแบบนั้นอีกครั้งจังเลยนะ   ........

 

 

 

                 รู้สึกดีจังเลย เวลาหวนคิดถึงเรื่องราวในอดีต ช่วงเวลาที่น่าจดจำ และ ช่วงเวลาที่น่าประทับใจ

 

 

      

                อาจมีบ้างที่บางครั้งจะกระท่อนกระแท่น   สุขบ้าง    ทุกข์บ้าง  

 

 

              

               แต่มันก้อทำให้ผมได้ยิ้มกับเรื่องราวดีๆอีกมากมาย .........

 

 

 

               วันนั้น  เป็นวันเปิดเรียนของการเป็นนักศึกษาปี 1 ของผม 

 

 

 

               เพื่อนใหม่    สถานที่ใหม่    .....................

 

 

 

               ไม่รู้สินะ  วันนั้นผมรู้สึกตื่นเต้นจนบอกไม่ถูก  ตื่นแต่เช้า  รีบแต่งตัว ออกจากบ้านแต่เช้าเลย

 

 

               เครื่องแบบนักศึกษานี่มันเท่ห์น่าดูเลยแฮะ   ดูดีกว่าสมัยที่เป๋นนักเรียนใส่กางเกงขาสั้นเยอะเลย

 

 

             

               สำหรับนักศึกษา ม.กรุงเทพ ปี 1 เราต้องไปเรียนถึงรังสิตจนขึ้นปี 3 ถึงจะได้ย้ายมาที่กล้วยน้ำไท แถวบ้านผม

 

 

 

               ผมรู้สึกเหนื่อยที่จะต้องเดินทางไปเรียนไกลถึงนั่น แค่คิด ก้อเริ่มรุสึกเหนื่อยซะแล้วสิ  เอาน่ะ สู้โว้ย !!!

 

 

              

              ผมเดินทางไปเรียนโดย รถมหาลัย  วันนั้นเป็นวันจันทร์ วิชาแรกที่ต้องเรียน คือ คณิตศาสตร์  มันทำให้ผมเบื่อตั้งแต่วันแรกเลยแฮะ 

 

 

 

             เพื่อนคนแรกที่ผมได้รู้จัก มันชื่อ ไอแซด  มันเป็นเด็กมาจากแถวดอนเมือง  แต่งตัวเท่ห์มาก  แล้วที่สำคัญมันเก๊กแบบสุดตีนเลย   

 

 

 

             ชั่งโมงเรียนแรกของผม มันก้อชวนผมโดดซะแล้ว     อนาคตของผมจากนี้ อีก 4 ปี คงสดใสน่าดู    ...........................

 

 

 

            แบบฝึกหักแรกของวันนี้ คือ สมการ 1 ตัวแปร โอโหว แบบนี้สบาย   

 

 

 

            ::::      2x-10 = 0  ???  :::;

 

 

 

                       2x   =   10

 

 

 

                         x   =   10/2  =   5  :::

 

 

            ไอแซดมันหันมาถามผม ผมก้อให้มันดูที่ผมทำ   มันบอกผมเก่ง  มันยกย่องผมซะใหญ่เลย      พี่น้องครับ  อะไรมันจะขนาดนั้น

 

 

 

            .............................         ............................          ............................         .......................          ........................

 

 

 

             โรงอาหารที่นี่ใหญ่จังแฮะ   ไม่เหมือนสมัยเรียนโรงเรียนเก่า (วัดสุทธิ) ที่พอพักเที่ยงที จะไปต่อแถวซื้ออาหาร มันยิ่งกว่าสนามรบ 

 

 

 

             อาหารจานแรก ของผม คือ แกงจืดวุ้นเส้น กะ ไข่พะโล้    รสชาติหรอ ???  ถ้าคิดว่ามันเป็นอาหาร มันก้อ คือ อาหาร อย่าไปสนใจไรมันมาก

 

 

 

                          กินเพื่ออยู่ ไม่ใช่อยู่ เพื่อกิน    แต่ ...............  ถ้ากินอย่างนี้ไปนานๆ  คงจะไม่มีชีวิตอยู่เป็นแน่ๆ เรย ......................................

 

 

 

             สายตาผมแวบไปที่ ผู้หญิงคนนึง  เธอตัวสูง หุ่นดี หน้าคม ดูเป็นสาวมั่นด้วย   ผมมองเธอ จน เธอเดินหายลับไปเลย จิงๆนะ ยังกะหนังเกาหลี 55+

 

 

 

             นั่นคงเป็นอาการ  ปิ๊งปั๊ง ของเดกหนุ่มอย่างผม  ทำให้ผมอยากเจอเธออีกจังเลยแฮะ  ไม่รุเธอเรียนอยู่ปีไร คณะอะไร  อยากรุจัง  ...........................

 

 

 

             พอตกบ่ายมีเรียนอีกตัว  เป็นวิชา จิตวิทยา  แต่ให้ตายสิ  ผมทำตารางสอนหาย  แล้วไอเพื่อนแซดผม มันก้อทิ้งผมไปไหนไม่รุ   ............

 

 

 

            ผมวิ่งหาห้องเรียนอยู่นาน  กว่าจะเจอ  เข้าเรียนสายอีก  หาที่นั่งก้อลำบาก ต้องไปนั่งหน้าๆ อีก    สุดท้ายต้องไปขอเค้านั่งด้วย  เค้าเป็นผุหญิง

 

 

 

            หน้าตาก้อธรรมดานะ  ไม่รุเค้าอายไรผมนักหนา  ยิ้มอยู่นั่นแหละ   ท้ายชั่วโมง ขอเบอร์ผมซะงั้น  ผมไม่ได้ให้ แต่เธอดันจดเบอร์เธอแล้วยัดใส่กระเป๋าผม

 

 

 

            โอ้  กุลสตรีไทย      รักนวล เสนอตัวมั่กๆ  แล้วมีการบอกผมว่าเด๋วเค้ากลับบ้านจะชาร์ทแบตไว้เต็มๆ เลยจะได้คุยกะผมนานๆ  

 

 

 

            ให้มันได้แบบนี้สิ  sarah   แต่มันก้อดีอย่างที่  ผมได้เพื่อนใหม่เพิ่มขึ้นอีก 1 คน       แม้จะได้มาแบบยัดเยียดให้ก้อตาม  ....................................

 

 

 

                                                    โปรดติดตามตอนต่อไป ได้ในอาทิตย์หน้า  ถ้ามีปันยามาเล่าสู่กันฟัง 

 

 

                                                              กับ SERIES  ดัง เรื่อง  Love story in Bangkok University  55+

 

         

 

 

 

         

   

 

 

           

 

 

 

            

 

 

 

            

             

 

 

  

              

 

 

 

                

 

 

 

                

 

 

 

            ลาก่อน ไอเหลี่ยม เที่ยว London ให้สุขสบายนะ

 

 

Lyric

Spring, summer, fall & winter dreams..
Those are shinning like a star
They keep whispering,
"I'm so in love with you"

Spring, summer, fall & winter love..
It is breezing to my heart
and it keeps telling,
"I'll make you rainbow smile"

I remember when we were angels,
when we dreamed about us
All my days were happy
just like a snowy christmas
I wish i'd have them always..

Every step i make writes a story
It is full of the heart
feeling love of my life and
missing friends of my time
I Wish i'd have them all..

In Spring, summer, fall & winter days..
we've been sharing all the hearts
love shines in my eyes
love just won't fade away

I remember when we were angels,
when we dreamed about us
All my days were happy
just like a snowy christmas
I wish i'd have them always..

Every step i make writes a story
It is full of the heart
feeling love of my life and
missing friends of my time
I Wish i'd have them all..

If you'd all the way show me the world
where I will stay in love
All my days will be white
just like a snowy christmas
You're just all I need